Conan the Barbarian (2011)

Arnold Schwarzenegger is in geen velden of wegen te bekennen in deze door remake-specialist Marcus Nispel geregisseerde reboot. Aan de Hawaiiaanse reus Jason Momoa (Baywatch, Game of Thrones) de eer om Ahnuld te doen vergeten met zijn interpretatie van de halfnaakte barbaar.

Kleine Conan de Barbaar krijgt de nobele kunst van het oorlogvoeren al vanaf de eerste seconde van zijn leven met de bloederige paplepel ingegoten. Hij wordt namelijk op het slagveld geboren, zijn hoogzwangere moeder staat op het punt te sterven, maar wil haar eerstgeborene nog even vasthouden voor ze het tijdelijke voor het eeuwige inruilt. Aanstaande papa Corin (Ron Perlman) is erg handig met het zwaard en als een ware amateur-verloskundige snijdt hij zijn zoontje uit de buik van moeders. Net zo makkelijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Conan zich zelfs op heel jonge leeftijd al ontpopt tot een meester in de krijgskunst en wanneer hun stam wordt aangevallen door nog barbaarsere barbaren bewijst hij zijn talent door de aanvallers te overmeesteren en te onthoofden. Anno 2011 zou de jongen ergens wegrotten in een gesticht voor zeer moeilijk opvoedbare onhandelbare tieners, maar toen was het een nuttige eigenschap.

Hun idyllische barbarenleventje pruttelt nog even verder maar wordt bruut onderbroken door de komst van Khalar Zym (Stephen Lang) die op zoek is naar een fragment van een mystiek masker wat hem grote krachten zal geven bij zijn honger naar macht en overheersing. Natuurlijk ligt dat bij Corin in een kistje en ondanks Conans inspanningen ziet hij hoe Zym zijn vader vermoord. Hij weet te ontsnappen en zweert wraak. Jaren later, Conan is inmiddels volwassen en ziet er uit als Khal Drogo zonder eyeliner en baard en heeft zich aangesloten bij de piraat Artus, komt hij weer op het spoor van Zym en zijn enge dochter Marique (een haast onherkenbare Rose McGowan). Zym heeft nu wel zijn complete masker, maar mist nog wat bloed van een puurbloedige afstammelinge van Acheron. Het is ook altijd wat. Het spreekt voor zich dat de paden van onze vriend Conan, Zym en Marique en de puurbloedige Tamara zich meermaals zullen gaan kruisen. In het geval van Conan en Tamara in een van de meest ongemakkelijk ogende seksscènes die ik in lange tijd heb gezien.

Ik kan het niet mooier maken dan het is, Marcus Nispel is echt een beroerde regisseur. Van het filmen van actiescènes heeft hij totaal geen kaas gegeten en regelmatig is het amper te volgen wat de brei van hysterisch gemonteerde beelden nu precies moet voorstellen. De 3d-gimmick maakt het er ook al niet duidelijker op want die is van het soort die je je ergste vijand nog niet toewenst. Momoa is op zich geen slechte Conan, hij heeft genoeg charisma en een imposante fysiek, maar hij was als de zwijgzame Khal Drogo uit Game of Thrones een stuk cooler. Misschien wel juist omdat hij bijna geen tekst had, maar goed, Momoa gun ik het voordeel van de twijfel. Stephen Lang en Rose McGowan lijken een hoop lol te hebben gehad in hun rollen van de kwaadaardige vader en dochter, maar om nu te zeggen dat ze interessante tegenstanders vormen voor de lompe Conan, nee. Het grootste euvel ligt denk ik toch bij de onkunde van Nispel en het voorspelbare script. Wat een pretentieloos actiespektakel had kunnen zijn is helaas ontaard in een dodelijk vermoeiende opeenstapeling van cliché’s en oogbal-tergende 3d.


"Van het filmen van actiescènes heeft Nispel totaal geen kaas gegeten en regelmatig is het amper te volgen wat de brei van hysterisch gemonteerde beelden nu precies moet voorstellen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.