I Am Number Four (2011)

John Smith is een alien die samen met acht anderen naar de aarde gekomen is. Samen met zijn mentor/beschermer Henri houdt hij zich verkleed als tiener verborgen tussen de nietsvermoedende schooljeugd. Ze zijn hun eigen planeet Lorien namelijk ontvlucht voor de kwaadaardige Mogadorians die nu ook op de aarde jacht op ze maken.

I Am Number Four is in het eerste uur zo traag als een soort Twilight met aliens. Een hoop slap geneuzel waarbij Smith (de zielloze pretty boy Alex Pettyfer) een onmogelijke liefde ontwikkelt voor een aards meisje. Dat kan natuurlijk niet, want hij moet blijven vluchten voor de Midichlorians die al drie van zijn soortgenoten hebben afgeslacht. Zelfs Timothy Olyphant (Deadwood, Justified) kan in de rol van Henri weinig sjeu aan deze lauwe prak geven. Pas als halverwege de speelduur wat meer actie tevoorschijnkomt, Smith heeft namelijk bijzondere krachten, komt de film een klein beetje tot leven. De Macademias zijn wel weer grappige en daarnaast bijzonder lelijke bad guys. Hun leider (een haast onherkenbare Kevin Durand) is echter met zijn hopeloos achterhaalde lange leren Matrix-jas een decennium te laat naar de aarde gekomen.
Net wanneer je als kijker een beetje in het verhaal zit is deze alweer afgelopen zonder echt tot een mooie afsluiting te zijn gekomen. Wat blijkt nu, de film is een boekverfilming en pas het eerste deel in wat ooit een trilogie moet worden. Tsja. De film is lang niet zo slecht als de eerder genoemde Twilight-reeks, maar wel erg niksig en onbevredigend.


"De leider van de Magadorians is met zijn hopeloos achterhaalde lange leren Matrix-jas een decennium te laat naar de aarde gekomen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.