Green Lantern (2011)

Het mag wel een wonder genoemd worden dat Green Lantern daadwerkelijk gemaakt is. De comic-avonturen van de man met de groene wonderring zijn blijkbaar te raar en te nerdy om makkelijk in filmvorm te gieten. Een aantal jaar geleden was er zelfs ergens nog een plan om de film als komedie met Jack Black te presenteren. Dat idee is (gelukkig? mij leek het wel geinig…) samen met het lollige script in de prullenbak verdwenen en Ryan Reynolds is nu de man die het strakke groene pak aan mag trekken.

De film begint ambitieus met een voice-over die ons vertelt dat het universum is verdeeld in sectoren waar miljoenen verschillende soorten leven waarbij het Green Lantern Corps vanaf hun thuisplaneet Oa als een soort intergalactische politiemacht controle op probeert te houden. Het is ze gelukt de allesvernietigende überbaddie Parallax gevangen te houden op een afgelegen planeet, maar je raadt het al, hij is ontsnapt en uit op wraak. Hij verwondt Abin Sur, de Groene Lantaarn die hem gevangen zette en deze is genoodzaakt om te vluchten en een noodlanding te maken op onze eigen aarde. Daar moet hij voor hij het loodje legt op zoek naar een vervanger, want zo werkt dat blijkbaar, de Groene Lantaarn selectieprocedures zijn erg simpel en Hal Jordan (Ryan Reynolds), een roekeloze piloot wordt uitverkoren om de paarse alien op te volgen.

Al snel belandt hij middenin een voor hem totaal bizarre wereld vol raar uitziende aliens en wordt hij keihard in het diepe gegooid. Kilowog een kolos van een monster fungeert als zijn trainer die hem de principes van de groene ring mag proberen bij te brengen. Het komt erop neer dat hij met zijn wilskracht alles wat hij kan verzinnen tastbaar moet maken en de ring doet de rest. Pittig klusje en dan krijgt hij ook nog eens te maken met Green Lantern Corps leider Sinestro (Mark Strong in het rood en met een puntig snorretje) die er maar van baalt dat Abin Sur zo’n nietig mensje heeft uitgekozen om hem op te volgen. Dit is teveel druk voor Jordan en hij gooit gedesillusioneerd de handdoek in de ring. Terug op aarde is er echter ook genoeg stront aan de knikker want toen nerdy wetenschapper Hector Hammond (Peter Sarsgaard óók met een snorretje) Abin Surs levenloze alien-body mocht onderzoeken raakte hij besmet met een restje Parallax wat nog in de open wond resideerde. Had hij maar betere handschoenen moeten dragen. Zijn hoofd zwelt op tot freakshow proportie en ontwikkelt telepathische en telekinetische krachten.

Green Lantern is een film die haast bezwijkt onder een teveel aan grote ideeën die allemaal net niet lekker uit de verf komen. Regisseur Martin Campbell laveert een beetje stuurloos tussen de avonturen in de ruimte en op de aarde, iets meer balans was wel welkom geweest. Gelukkig is Ryan Reynolds gewoon weer zijn eigen charmante zelf en dat maakt de clichématige ervaringen van de hoofdpersoon wel beter te verteren, maar we hebben het natuurlijk allemaal al eens eerder en beter gezien in de films van de Marvel-concullega’s. Ook jammer dat de tegenstanders van de Groene Lantaarns slecht uitgewerkt zijn. Parallax is niet meer dan een schreeuwend hoofd met rokerige tentakels en Hector Hammond heeft eigenlijk helemaal niets te doen. De grote confrontatie tussen goed en kwaad komt dan ook behoorlijk afgeraffeld over. En dan is er na de aftiteling zelfs nog een wat onlogisch opzetje voor een tweede deel wat Warner Bros blijkbaar ook al in de planning heeft.

Toch heb ik me ondanks de minpunten niet verveeld. Reynolds is een sympathieke lolbroek en zijn love-interest Blake Lively is niet heel erg vervelend om naar te kijken dus samen met de special effects is er qua eye-candy weinig te klagen. Maar de volgende keer zou er best wat meer originaliteit in het script mogen zitten. Met metershoge stapels aan bronmateriaal zou dat toch moeten lukken?


"Green Lantern is een film die haast bezwijkt onder een teveel aan grote ideeën die allemaal net niet lekker uit de verf komen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.