Super 8 (2011)

Steven Spielberg leeft misschien dan nog, maar toch is er al een vervanger voor hem opgestaan. J.J. Abrams heeft met Super 8 namelijk een trouwe ode aan de oude meester gebracht. Weliswaar onder de vleugels van de legendarische regisseur zelf (hij trad hier op als producent), maar Abrams maakte een Spielberg-film zoals Spielberg ze zelf al jaren niet meer maakt.

Super 8 gaat over de dertienjarige Joe die samen met zijn vrienden Charles, Cary, Preston en Martin bezig is een zombiefilm op te nemen. Een mooie afleiding voor Joe, want zijn moeder is bij een tragisch bedrijfsongeval om het leven gekomen. Zijn vader Jackson heeft zich in zijn verdriet op zijn werk gestort als deputy sherrif van Lillian, het kleine dorpje waar ze wonen. Echt lekker botert het niet tussen vader en zoon, dus Joe ontvlucht maar al te graag het huis om zijn beste vriend, de fanatieke Charles te helpen met zijn film. Charles wil perse meedoen aan een filmfestival dus om hun zombieproductie naar een hoger plan te tillen heeft hij de vrijgevochten Alice gevraagd om mee te doen. Films worden namelijk beter als je er wat romantiek aan toevoegt, weet hij. Joe schrikt zich het apelazarus want laat Alice nu net het meisje zijn waar hij stiekem verliefd op is.

Wanneer ze bij een treinstation bezig zijn een scène op te nemen zijn ze getuige van een vreselijk treinongeluk. Een pickup truck rijdt frontaal in op een goederentrein en deze ontspoort met een paar gigantische ontploffingen tot gevolg. Ze zijn op het nippertje aan de dood ontsnapt. Eenmaal bijgekomen van de ergste schrik vallen er toch wel een aantal vreemde dingen op. Wat zijn die rare witte rubiks-kubussen die in de wagons zitten? Tot hun grote schrik herkennen ze ook de man die verantwoordelijk is voor het ongeluk, het is hun biologieleraar, meneer Woodward. Wat heeft hij hier mee te maken? En waarom wordt er meteen een militaire eenheid ingezet om de omgeving uit te kammen? De vreemdste dingen gebeuren echter pas na het ongeluk. Motors verdwijnen uit auto’s, magnetrons uit keukens en er verdwijnen zelfs hele mensen. Joe en zijn vrienden hebben het hele ongeluk op hun super 8 film opgenomen en wanneer ze deze hebben laten ontwikkelen zien ze iets wat hun haren ten berge doet rijzen. Er zat naast de rare kubussen nog iets in de trein. En dat is nu ontsnapt.

Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, dus ik zal altijd een speciaal plekje in mijn herinnering hebben voor films als The Goonies, Back to the Future, E.T. en meer van dit soort classics. Regisseurs als Robert Zemeckis, Richard Donner en natuurlijk Spielberg zelf bepaalden min of meer waarmee mijn kinderkamer behangen was. Echt objectief kan ik Super 8 dan ook niet beoordelen, aangezien Abrams precies mijn gevoelige nostalgie-snaren weet te beroeren. Alle ingrediënten zijn aanwezig, een sympathieke jonge cast, een spannend verhaal, en ook qua special effects zit het wel goed. De film neigt naar het einde toe af en toe naar het zoetsappige, maar gelukkig zijn die momenten schaars. Super 8 is ouderwets goed familievermaak en ik ben gelukkig nog niet cynisch genoeg om er niet van te kunnen genieten.


"Abrams maakte een Spielberg-film zoals Spielberg ze zelf al jaren niet meer maakt."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.