Super (2011)

Frank is kok in een smoezelig achteraf-restaurantje en ondanks dat hij het meestal wel goed bedoeld zit er toch iets niet helemaal lekker in zijn bovenkamer. Nadat hij door zijn ex-junkie vrouw verlaten is voor de doorgesnoven drugsdealer Jacques, valt hij in een diep gat. Depressief en gefrustreerd draait hij helemaal door en krijgt bizarre visioenen.

Frank (Rainn Wilson) ziet beelden van reli-superheld The Holy Avenger (een hilarische Nathan Fillion) en denkt dat hij aangeraakt is door God. Zijn missie is duidelijk, hij moet zich als een ware vigilante storten op de criminele onderwereld. Gehesen in een knalrode outfit en gewapend met een enorme moersleutel en een flinke dosis moed kwijt hij zich met bruut geweld van zijn nieuwe taak. De Crimson Bolt noemt hij zich en al gauw wordt hij een mediafenomeen. Naast het opschonen van de straten heeft hij het ook zijn persoonlijke taak gemaakt om zijn vrouw Sarah (Liv Tyler, niet zo heel erg elvig) weer voor zich terug te winnen en haar te redden uit de klauwen van haar nieuwe drugsvriend Jacques (Kevin Bacon). Wanneer de nerdy Libby (Ellen Page op haar meest hyperactief) achter zijn niet bepaald geheime identiteit is gekomen besluit ze dat hij een sidekick nodig heeft. Haar overenthousiasme botst echter nogal met Franks methodes en degelijke Christelijke normen en waarden.

Super is niet de eerste film over superhelden zonder superkrachten, Defendor, Special en Kick-Ass gingen de creatie van regisseur/scenarioschrijver James Gunn (Slither) al voor, maar Super is wel echt zijn eigen ding. Meer Troma dan Hollywood en heerlijk lomp. De film is een stuk donkerder dan de eerder genoemde soortgenoten en gaat behoorlijk ver, ook qua bloederigheid. Rainn Wilson (bekend als Dwight Schrute uit de Amerikaanse versie van The Office) speelt natuurlijk losers als geen ander, en zijn Frank is dan ook een prachtig tragisch figuur. Ook Ellen Page en Kevin Bacon zijn heerlijk over the top als hun labiele personages. Het script zit vol met leuke grappen en kaart ook een van de meest belachelijke mythes uit de conventionele superhelden-verhalen aan. Waarom denken types als Superman en Batman dat ze, door slechts een deel van hun gezicht achter een bril of masker te verbergen, onherkenbaar zouden zijn? Bij Frank heeft ook de meest domme crimineel meteen door wie hij is. Zelfs voor mensen die een beetje superhelden-moe zijn en hun films het liefst met een korreltje zout nuttigen is Super nog steeds een aanrader.


"Waarom denken types als Superman en Batman dat ze, door slechts een deel van hun gezicht achter een bril of masker te verbergen, onherkenbaar zouden zijn?"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.