X-Men: First Class (2011)

Het blijft tricky, een prequel. Hoe hou je het immers spannend als het publiek al weet hoe het verhaal uiteindelijk gaat aflopen? Regisseur Matthew Vaughn (Layer Cake, Kick-Ass) krijgt het voor elkaar om de begindagen van de X-Mannen groovy en cool te maken en hij laat zien hoe de gezworen kameraden Professor X en Magneto uiteindelijk aartsvijanden zouden worden.

Ze hebben hier echter nog geen spannende bijnamen, ze heten nog gewoon Charles Xavier (James McAvoy) en Erik Lensherr (Michael Fassbender). De eerste is een brallerige hyperintelligente vrouwenversierder die telepathische gaven heeft, de ander een joodse metaalmanipulator met een coltrui die als een gemuteerde James Bond jacht maakt op nazi’s. Ze ontmoeten elkaar wanneer ze beiden op zoek zijn naar de man die van Erik een monster maakte, Sebastian Shaw (een wel heel nare Kevin Bacon). Charles redt de zich als een pitbull in zijn prooi vastbijtende Erik van een zekere dood en dat schept een band natuurlijk. Onder de dekmantel van de CIA’s speciale X-programma gaan ze samen met de jonge geniale wetenschapper Hank McCoy op zoek naar andere mutanten. Ze vinden er genoeg, ze zijn alleen niet allemaal geïnteresseerd in Charles en Eriks superclubje. Intussen heeft Shaw ook niet stil gezeten en zijn eigen verzameling mutanten om zich heen verzameld. Zijn doel: de als een donkere onweerswolk boven de wereld hangende Koude Oorlog omzetten in een nucleaire vernietigingsslag.

Achteraf is het altijd fijn conclusies trekken. Ik ben namelijk wel blij dat Vaughn, met het excuus dat hij er nog niet klaar voor was, zijn handen af heeft getrokken van het abominabele derde deel in de reguliere X-Men serie. Non-regisseur Brett Ratner kon zo mooi het slechte script aan zijn al even beperkte kunnen aanpassen. De gevolgen zijn bekend en Vaughns blazoen is ongeschonden. Heel slim. First Class is een heel goed geslaagde prequel geworden, misschien wel grotendeels door de geniale casting van Michael Fassbender. Hij is fantastisch als de verknipte maar gedreven pre-Magneto. Zelfs met de meest bombastische gebaren en ingespannen gelaatstrekken geeft hij het karakter een soort geloofwaardigheid mee waarbij de acteerprestaties van de rest van de cast wel wat bleek afsteken. Niets ten nadele van McAvoy als Xavier en de Oscar-genomineerde Jennifer Lawrence als de blauwe shapeshifter Mystique, maar zodra Fassbender in beeld is blijft je blik toch op hem hangen. Blauwe cleavage of niet.

Helemaal perfect is de film niet, daar zijn het wat onevenwichtige tempo en de cheesy dialogen te nadrukkelijk voor aanwezig, maar zeer vermakelijk is het allemaal wel. Vooral de scène waarin bad guy Azazel (een rode versie en tevens vader van Nightcrawler) zich op originele wijze van de beveiliging van een CIA-complex ontdoet en de scène waarin de jonge mutanten in een overmoedige bui hun talenten aan elkaar tonen zijn van grote klasse. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de (voorspelbare maar) leuke cameo’s die de film opleuken.


"Niets ten nadele van James McAvoy als Xavier en Jennifer Lawrence als de blauwe shapeshifter Mystique, maar zodra Fassbender in beeld is blijft je blik toch op hem hangen. Blauwe cleavage of niet."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.