Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)

Het eerste Pirates of the Caribbean-deel The Curse of the Black Pearl was in 2003 een onverwacht grote hit. Helemaal gezien het feit dat het op een attractie uit Disney World was gebaseerd. Maar de combinatie van piraten-actie, romantiek en natuurlijk Johnny Depps beschonken capriolen als Captain Jack Sparrow sloegen enorm aan bij het grote publiek. Acht jaar later en twee wisselvallige maar vermakelijke vervolgen verder worden we getrakteerd op het vierde deel: On Stranger Tides.

We zien hoe Jack nog steeds onsuccesvol op zoek is naar The Fountain of Youth en daarbij in Londen is aanbeland. Hij wordt voor het karretje van Koning George gespannen aangezien deze ook wel interesse heeft in deze verjongingskuur. Hij treft daar ook een bepruikte Barbossa aan die zich met een vers houten been en dubieuze motivatie bij de Engelsen gevoegd heeft. Maar ook de Spanjaarden hebben hun zinnen op het levenswater gezet. En dan is er ook nog de door alle piraten gevreesde Blackbeard wiens al even onbetrouwbare dochter ooit scharrelde met Jack. Ik vergeet haast de zeemeerminnen en zombies die de film ook nog bevolken. Druk, druk, druk dus.

Dat waren de vorige drie films ook, maar het script van On Stranger Tides is wel erg volgepropt en lui. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik miste Keira Knightley en Orlando Bloom een beetje. Hun karakters en verhaallijn waren de motor van de films waar Johnny Depp als een ongeleid projectiel doorheen kon stuiteren en door hem nu tot hoofdpersoon te bombarderen verliest hij behoorlijk aan kracht. Natuurlijk is hij nog steeds grappig, maar Johnny Depp lijkt wel erg op de automatische piloot te staan. Ook de nieuwe toevoegingen aan de cast in de vorm van Ian McShane en Penelope Cruz zijn niet helemaal geslaagd. McShane’s Blackbeard zou een imposante figuur moeten zijn, maar hij oogt nu vooral vermoeid en blasé. Penelope Cruz weet ook de maniakale Angelica niet tot leven te wekken en de romance tussen haar en Jack levert ook al geen vuurwerk op. Er is op de achtergrond ook nog een romantisch verhaallijntje tussen een gevangen zeemermin en een nobele jonge geestelijke, maar dit is er zo met de haren bijgesleept dat het net zo goed achterwege had kunnen blijven.

On Stranger Tides zit barstensvol gemiste kansen, want waarom krijgen we bijvoorbeeld niet te zien hoe Barbossa zijn been en The Black Pearl verloor aan Blackbeard?  Dat had waarschijnlijk een meer spetterende opening opgeleverd dan het slapstickachtige begin met Jack in de rechtszaal. Over The Pearl gesproken, Jacks geliefde boot is haast een karakter op zich en komt er in dit deel wel heel erg bekaaid van af. Er zijn dus nogal wat discutabele keuzes gemaakt met het script en dat is jammer, want ik had er stiekem wel iets meer van verwacht. Misschien in het onvermijdelijke vijfde deel…


"Door Jack Sparrow nu tot hoofdpersoon te bombarderen verliest hij behoorlijk aan kracht."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.