World Invasion: Battle Los Angeles (2011)

Houdt ramen en deuren gesloten. Ga onder je bed liggen grienen, want ze zijn er weer. Alsof ze niks anders te doen hebben komen de oorlogszuchtige buitenaardsen voor de zoveelste keer ons blauwe planeetje koloniseren en ons, de mensheid uitroeien. Gelukkig is daar het Amerikaanse leger dat heldhafitg en onder begeleiding van bijpassende melodramatische muziek terugvecht voor volk en vaderland. Snif.

Battle Los Angeles laat de strijd zien vanuit het oogpunt van een groep mariniers onder leiding van staff sergeant Nantz (Aaron Eckhart). Alle manschappen worden keurig netjes met een klein verhaaltje voorgesteld, om de kijker enigszins mee te laten leven met hun lot. Tevergeefs. De bordkartonnen personages lijken zo weggelopen uit andere betere films. De marinier die op het punt staat te stoppen met zijn militaire loopbaan: Check. De soldaat die gaat trouwen: Check. Eentje met een gesneuvelde broer. Een groentje. Een die zijn vrouw bezwangerd heeft. Check, check, check!!! Hoeveel cliché’s kun je kwijt in één film? Gelukkig worden we na dit obligate voorstelrondje meteen in de actie gestort, want de aliens houden wel van opschieten en hebben al grote delen van de wereld in handen. Aan onze helden niet zozeer de taak om terug te vechten, maar om de laatst overgebleven mensen heelhuids uit het strijdgewoel te vissen. Vrouwen en kinderen eerst, want zo zijn ze.

Origineel is WI:BLA (goh, wat een leuke afkorting, lijkt wel een IKEA-kastje) dus niet. De actiescènes zijn natuurlijk wel groots, spectaculair en intens a la Saving Private Ryan, maar dan houden de positieve punten wel zo’n beetje op. Regisseur Liebesmann laat zelfs de makkelijkste manier om te scoren onbenut, namelijk de aliens zelf. Die zien er namelijk echt te lullig voor woorden uit. Alsof de mongoloïde robots uit de Star Wars-prequels een kwal op hun hoofd hebben gezet. Niet echt indrukwekkend dus. Zelfs een levensgevaarlijke machinatie waar een hele shitload raketten tegelijk mee afgeschoten kan worden ziet eruit als een buitenaardse versie van een ijsveegmachine. En dan de belachelijk hoogdravende dialogen die de hoofdpersonen uit moeten kramen, daar valt ook voor een gerenomeerde acteur als Eckhart weinig eer aan te behalen. Waar een vergelijkbare invasie-film als Skyline in de derde akte tenminste nog hysterisch uit de bocht schoot is Battle Los Angeles vooral heel erg vermoeiend. Met de doorspoelknop onder handbereik nog wel te doen, maar daar hoef je dus niet voor naar de bios.


"Battle Los Angeles is vooral heel erg vermoeiend. Met de doorspoelknop onder handbereik nog wel te doen, maar daar hoef je dus niet voor naar de bios."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.