Scream 4 (2011)

Zitten er nog wel mensen te wachten op een vierde deel van Wes Cravens megazelfbewuste slasher Scream? Ik denk niet dat de horrorgrootmeester dit soort vragen iets kan schelen, want samen met scriptmaatje Kevin Williamson maakte hij de meest meta-aflevering van de hele serie. Hij lijkt zich daarbij prima te vermaken met zijn eigen onzin. Nu het publiek nog.

Tien jaar na de Woodsboro-moorden keert overlever pur sang Sydney Prescott (Neve Campbell) terug naar de plaats des onheils om haar boek te promoten. Sullige agent Dewey is inmiddels sherrif en zijn vrouw Gale, kampt met een writer’s block. Het duurt uiteraard niet lang voordat er weer een Ghostface-copycat opduikt en de eerste bloedmooie tieners aan mootjes worden gehakt. Het is echter inmiddels ook 2011 in het Scream-universum dus internet, Facebook en smartphones met geinige apps bepalen het tijdsbeeld.

Het algehele thema van Scream 4 (of heel 1995 hip: Scre4m) is de remake. Wes Craven kan er zelf ook over meepraten want zijn halve oeuvre is al dan niet succesvol door de opfrismangel gehaald. En nu doet hij het dus min of meer zelf met Scream 4, maar dan heel erg meta. De film begint al Inception-achtig met een film in een film die weer verwijst naar de verfilming van de moorden uit het eerste deel: Stab. Beetje rommelig, maar wel lekker lomp. De genietbaarheid van dit vierde deel hangt sowieso heel erg af van de bereidheid van de kijker om mee te gaan in Cravens visie op het fenomeen remake, want de karakters zijn weer allemaal net iets té deskundig op het gebied van horror. Tegen het irritante aan, maar daardoor wel weer grappig eigenlijk. En om gelijke tred te houden met de bloederige horrors van nu, heeft hij ook de gewelddadigheid van de Ghostface-killer flink opgevoerd. Het bloed vloeit rijkelijk en de ingewanden schieten als dolle brandslangen in het rond. Wat dat betreft geen klachten dus. De cast bestaat naast de oudgedienden uit inwisselbare Barbies en Kens, waarbij eigenlijk alleen Hayden Panettiere (Heroes) nog enigszins positief opvalt. Allison Brie van Community en Mad Men is daarentegen wel héél irritant, en het is dus niet echt een spoiler als ik verklap dat ze het einde van de film niet haalt.

Om antwoord te geven op mijn eigen vraag. Ja, er zitten vast wel mensen te wachten op een deel vier, want ondanks dat de film behoorlijk over de kop gaat in zijn eigen remake-hysterie, valt er genoeg te lachen en te gruwelen om de lompe moorden. De ontknoping is niet echt verrassend, maar wel adequaat en dat is tegenwoordig al heel wat. Het enige wat Craven nu nog op de hak hoeft te nemen is de prequel. Ghostface Begins in 2013?


"Het bloed vloeit rijkelijk en de ingewanden schieten als dolle brandslangen in het rond. Wat dat betreft geen klachten dus."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.