Sucker Punch (2011)

“Less is More.” Als je dit tegen Sucker Punch regisseur Zack Snyder zou zeggen zou hij je waarschijnlijk keihard in je kruis schoppen, in een roze konijnenpak de can-can om je heen dansen, terwijl hij Baby van Justin Bieber achterstevoren zingt.

De trailer was vaag maar veelbelovend. Woest sexy meiden die het gekleed in weinigverhullende outfits al schietend en vliegend opnemen tegen allerhande monsters. Nice. De complete film is helaas een stuk minder geslaagd. Het plot van Sucker Punch is uiteindelijk een stuk minder vaag dan aanvankelijk gedacht, maar wel heel erg vergezocht. De blonde Babydoll wordt na de dood van haar moeder opgesloten in een inrichting nadat ze per ongeluk haar zusje heeft neergeschoten bij een aanval op haar boosaardige stiefvader. Ze vlucht in een parallelle fantasiewereld die haar in plaats van het gesticht doet terechtkomen in een sjiek bordeel. Ze komt ook hier weer in een andere laag van haar gebroken psyche terecht, want ook in het bordeel vlucht ze regelmatig in een andere wereld. Hier moet ze samen met haar medegevangenen/patienten verschillende missies uitvoeren om zodoende vijf objecten bij elkaar te sprokkelen die haar in staat stellen om te kunnen ontsnappen.

Dat klinkt als een interessante videogame en misschien had Zack Snyder dat maar beter kunnen maken in plaats van een veels te lange speelfilm. De opbouw is zoals de levels van een game, inclusief eindbaas. Leuk verzonnen, maar als film werkt het totaal niet. Het lijkt wel alsof Snyder in een roes van ketamine/cocaïne/whatever allerlei kreten geroepen heeft die uiteindelijk allemaal op het witte doek zijn terecht gekomen. “Zombienazi’s! Robotkonijn! Draak! Samurai-reuzen! Ridder-orks! Ja! Ja! Ja! Schrijf op godverdomme!”

Misschien heeft hij geprobeerd een cultklassieker in elkaar te zetten, en met een cast vol fraai vrouwenvlees heeft hij dat aspect wel goed begrepen. Alhoewel het pruilende pornohoofd van hoofrolspeelster Emily Browning na een kwartier behoorlijk gaat vervelen. En de scènes waarin de meisjes onderling hun zielige verhaal doen zijn tenenkrommend. Snyders vorige films Dawn of the Dead, 300 en Watchmen waren allemaal bewerkingen van bestaande verhalen en konden mij wel bekoren, zelfs de geanimeerde uiltjes van Ga’Hoole hadden wel zo hun charme. Hier gaat hij met zijn eigen bedenksels echter flink op zijn muil. Visueel is het natuurlijk allemaal wel picobello in orde, maar iemand had hem best mogen afremmen in zijn gekte. Zijn volgende project is de reboot van Superman en laten we allemaal hopen dat er een havik van DC in zijn nek hangt en hem kan terugfluiten wanneer hij iets van eigen initiatief begint te tonen.


"Visueel is het natuurlijk allemaal wel picobello in orde, maar iemand had hem best mogen afremmen in zijn gekte."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.