London Boulevard (2011)

Er is iets raars aan de hand met London Boulevard. Er is bij nadere beschouwing heel wat mis mee, maar toch heb ik me de dikke anderhalf uur die de film duurt prima vermaakt. Is het de lente?

Colin Farrell speelt Mitchell, een na drie jaar celstraf vrijgekomen zware crimineel die van plan is op het rechte pad te blijven, maar meteen nadat hij buiten de poort van de gevangenis is beland, wordt hij alweer geconfronteerd met zijn verleden in de vorm van zijn onbetrouwbare maat Billy (Ben Chaplin). Deze werkt inmiddels voor de grootste maffiabaas van London, de onvoorspelbare en uiterst gewelddadige Gant (Ray Winstone in een maatpak). Mitchell heeft door zijn verleden nogal een reputatie en Gant ziet voor hem wel een mooie toekomst als hoge pief in zijn criminele organisatie. Jammer voor hem, want Mitchell heeft inmiddels een leuk bijbaantje als klusjesman/bodyguard voor de als kluizenaar levende en door paparazzi geplaagde actrice/model/kunstenares Charlotte (Keira Knightley). Uiteraard bloeit er iets moois op tussen de ster en de ex-boef.

Eerst maar even de minpunten, ben ik daar weer vanaf. De toon van de film is zo inconsistent als de pest, het zwalkt tussen romantische komedie van keihard misdaaddrama naar semi arthouse geneuzel. Allemaal leuk verzonnen door scenarist/regisseur William Monahan (o.a. schrijver van The Departed), maar het komt de flow van de film niet echt ten goede. En van chemie tussen hoofdrolspelers Keira Knightley en Colin Farrell is al helemaal geen sprake. Knightley speelt de actrice met pleinvrees zo levenloos dat het onbegrijpelijk lijkt dat Farrells personage überhaupt interesse toont in de labiele dame. En het einde van de film had ik al eens eerder gezien in een betere film. Origineel is het dus allemaal niet.

Maar zoals ik al zei, er is iets wonderlijks aan de hand met London Boulevard. Tussen al deze miskleunen zit namelijk wel een vermakelijke film verscholen. Farrell is altijd een betrouwbare leading man en er zijn leuke bijrollen van Ray Winstone als de nare kingpin Gant, die vooral doet waar hij goed in is, namelijk de intense hufter uithangen. Maar vooral David Thewlis (Harry Potter, Naked (niet in deze volgorde Googlen, dan krijg je allemaal rare plaatjes!)) als de gedrogeerde ex-acteur en vriend van Charlotte die met een bekakt accentje de meest vreemde dingen uitkraamt, tilt de film naar een hoger punt dan hij eigenlijk zou moeten staan. Het is dus even wroeten, maar onder de modder glanst wel een klein pareltje.


"Het is dus even wroeten, maar onder de modder glanst wel een klein pareltje."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.