Black Swan (2010)

Gelukkig voor ons besloot Darren Aronofsky dat de twee werelden van showworstelen en ballet toch té ver uit elkaar lagen, want de verhalen van The Wrestler en Black Swan waren oorspronkelijk bedoeld voor dezelfde film. Nu hebben we dus niet één maar twee geniale films. Darren bedankt!

Black Swan is een psychologische thriller die draait om een prestigieus balletgezelschap onder leiding van euroglibber Thomas Leroy (Vincent Cassel) dat voorbereidingen treft voor een uitvoering van het Zwanenmeer. De voormalige sterdanseres Beth (Winona Ryder) begint namelijk een beetje aftands te worden en moet dus vervangen worden door een verser exemplaar. De wat naïeve maar ambitieuze Nina (Natalie Portman) aast op de hoofdrol en ze maakt ook goede kans, ware het niet dat Leroy vindt dat ze niet intens genoeg is voor de rol van de zwarte zwaan. En dan is er in de bevallige vorm van losbol Lily (Mila Kunis) ook nog een kaper op de kust. Toch ontstaat er tussen de twee tegenpolen een vriendschap, alhoewel Nina nog steeds denkt dat Lily haar pogingen om zwarte zwaan te worden met list en bedrog probeert te ondermijnen. Je zou er haast paranoïde van worden. En dat is dan ook precies wat er gebeurt met Nina. De realiteit begint te versmelten met heftige hallucinaties en het is voor zowel Nina als de kijker moeilijk te onderscheiden wat echt is en wat niet.

Waar moet ik beginnen met het steken van de loftrompet over Black Swan? Ik heb echt de ballen verstand van ballet en kan ook niet zeggen dat ik voor mijn lol naar een voorstelling zou gaan, maar ik ben zeer onder de indruk van hetgeen Aronofsky ons hier voorzet. De terechte Golden Globe winnares Natalie Portman is zeer overtuigend als Nina en ik ben natuurlijk een leek, maar als je mij zou vertellen dat ze al vanaf haar 3e aan professioneel ballet deed zou ik dat meteen geloven. Ook Vincent Cassel als de balletnazi Leroy is fantastisch, hij heeft wel erg discutabele manieren om zijn danseressen tot hun hoogste kunne te drijven, maar toch blijft hij ergens wel sympathiek en snap je als kijker wel waarom hij dat zo doet.

Na het wel erg hoge kabala-gehalte van The Fountain en het droge realisme van The Wrestler heeft Aronofsky met Black Swan een behoorlijk bizarre film afgeleverd die af en toe neigt naar Cronenbergiaanse body-horror, maar die ook weer niet zo weird is dat je als kijker geen idee meer hebt waar het over gaat. Nina’s lichamelijke ongemakken die gepaard gaan met de topsport die ballet heet lijken op de verwondingen die Randy the Ram oploopt bij zijn worstelpartijen en de parallellen zijn dan overduidelijk, maar Black Swan gaat een stuk verder het bizarre in. Erg spijtig dus dat we zijn versie van Robocop waarchijnlijk nooit zullen zien. Ik ben dan ook heel benieuwd in welke richting hij het superheldengenre gaat schoppen met zijn interpretatie van Wolverine in The Wolverine. UPDATE: Ook hier is Aronofsky alweer uitgedropt…


"Ik heb echt de ballen verstand van ballet en kan ook niet zeggen dat ik voor mijn lol naar een voorstelling zou gaan, maar ik ben zeer onder de indruk van hetgeen Aronofsky ons hier voorzet."

2 gedachten over “Black Swan (2010)

  • februari 9, 2011 om 16:46
    Permalink

    Wat heb ik genoten van deze film! Zelfs in mijn eentje heb ik hardop AARGH geroepen op bepaalde momenten.

    Vraag me af waarom je toch niet voor de volledige 5 sterren bent gegaan. Wat kan er nog beter?

    Beantwoorden
  • februari 9, 2011 om 17:10
    Permalink

    Ik had gehoopt op een Mickey Rourke cameo… Daarom voor straf een halve Seagal aftrek!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.