Skyline (2010)

Skyline is zo’n film waarvan je je  na de endcredits hardop afvraagt waar je in godsnaam naar hebt zitten kijken. Films over invasies door buitenaardse wezens zijn er al genoeg, maar Skyline is werkelijk uniek in zijn soort. En dat kun je zowel negatief als positief opvatten…

Het plot is samen te vatten in een handjevol woorden: Aarde, Aliens, Domme Mensen, Teringzooi. Wanneer Jarrod met zijn zwangere vriendin Elaine op bezoek gaat in L.A. bij zijn maatje Terry besluit een ras boosaardige buitenaardse wezens de aarde over te nemen. Het waarom is niet geheel duidelijk maar ze gebruiken de hersens van de weerloze mensen als heerlijk snackje tussendoor. Als muggen op een lamp worden de slachtoffers aangetrokken door het blauwe licht van de aanvallers. En het leger doet wel zijn best om weerstand te bieden, maar het zijn verdomd taaie rakkers die aliens! Komt het ooit nog goed met onze mooie blauwe planeet?

Skyline werd geregisseerd door de Strause broers, die voornamelijk gewerkt hebben als special effect-goeroes bij grote blockbusters als bijvoorbeeld Avatar en de comicverfilmingen van Marvel. En dat is te merken ook want wat special effects betreft zit het wel goed bij Skyline. De aliens zijn grote nare monsters met een hoop tentakels en veel te veel ogen, die met een hoop machtsvertoon dood en verderf zaaien onder de hulpeloze aardbewoners. Schitterend natuurlijk, maar de Strauses zijn vergeten de poppetjes die tussen de aliens door rennen een fatsoenlijk verhaal mee te geven. De arme cast lijkt geen idee te hebben wat ze aan het doen zijn en de beroerde dialogen maakt het ook niet echt makkelijker voor ze. Het levert wel onbedoeld hilarische momenten op als ze de ene domme actie na de andere uitvoeren. Ik heb dan ook een paar keer dijenkletsend en al dubbel gelegen, waarschijnlijk op momenten die daar niet voor bedoeld waren, maar toch. Dat pakken ze me niet meer af.

En dan het einde van de film… Ik heb er bijna geen woorden voor, het is ook haast niet uit te leggen, want het tart alle vormen van filmscriptlogica die er bestaan. Ik ben er ook nog niet helemaal uit of ik het belachelijk of juist geniaal vind. Ik kan wel verklappen dat het een einde is dat een vervolg nog wel zou rechtvaardigen, maar of ik daar benieuwd naar ben?


"Ik heb dan ook een paar keer dijenkletsend en al dubbel gelegen, waarschijnlijk op momenten die daar niet voor bedoeld waren, maar toch. Dat pakken ze me niet meer af."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.