Tron: Legacy (2010)

Het heeft 28 jaar geduurd, maar cult-klassieker Tron heeft nu dan toch eindelijk een vervolg gekregen. Het is heel erg lang geleden dat ik het eerste deel heb gezien, maar wat ik me herinner is dat ik het allemaal een beetje raar vond toen ik 8 was, een mannetje dat in een computer verdwijnt en vreemde spelletjes met een gloeiende frisbee moet spelen, nee, dat ging er bij mij echt niet in. Ik gaf (ja, zelfs toen al!) meer de voorkeur aan het zware realisme van Star Wars en de Muppetshow.

Kevin Flynn, de hoofdpersoon uit het eerste deel is al jaren spoorloos verdwenen, zijn zoon Sam eenzaam en met een hoop vraagtekens achterlatend. Sam staat op papier wel aan het hoofd van zijn vaders Microsoft-achtige bedrijf, maar meer dan het pesten van de CEO doet hij niet met zijn functie. Wanneer er op een dag een berichtje binnenkomt via een stokoude bieper gaat hij in zijn vaders oude arcadehal op onderzoek uit en komt zodoende ook in de monochromatische wereld van Tron terecht.

We zijn nu dus bijna dertig jaar verder en ze kunnen tegenwoordig wel iets meer met computer generated graphics dan toen in 1982, maar Tron: Legacy bewijst dat sommige dingen ook nu nog te hoog gegrepen zijn. Zoals het jonger maken van Jeff Bridges. Mijn god! Wat een creepy resultaat heeft dat opgeleverd. De dooie ogen en vreemde houterige bewegingen deden mij meer aan een reeds overleden Val Kilmer denken dan aan The Dude in zijn gloriedagen. En dat is niet het enige wat vloekt met de goede bedoelingen van de makers. Het verhaal bestaat slechts uit cliché’s en met Garrett Hedlund is een hoofdrolspeler uitgekozen die ondanks de gloeiende strepen op zijn pak niet echt een stralende persoonlijkheid is. En ook de meestal wel betrouwbare Jeff Bridges komt erg ongeïnspireerd over. Het ziet er allemaal natuurlijk wel spectaculair uit, maar wanneer zelfs de achtervolgingen met de fameuze lightcycles een gaap opwekken, dan is er wel iets goed misgegaan. En wat Michael Sheen met zijn nichterige karakter Zuse probeerde te bereiken is helemaal onduidelijk, je zou hem haast voor straf zijn prijzen voor The Queen en Frost/Nixon afpikken. Ook voor de 3d hoef je ook niet echt naar de bios te rennen, die zag er soms zonder bril beter uit.

Er zijn wel wát lichtpuntjes te ontdekken in Tron: Legacy, de epische soundtrack van Daft Punk is bijvoorbeeld zelfs voor een ouwe punkerd als ondergetekende goed te doen en Olivia Wilde lijkt in haar rols als Quorra de enige die nog een beetje haar best wilde doen om een uitgediept karakter neer te zetten. Waar het eerste deel nog wel aandoenlijk onbeholpen was met de eerste wankele stapjes op cgi-gebied, mist de sequel met al zijn pracht en praal helaas hart en ziel.


"Wanneer zelfs de achtervolgingen met de fameuze lightcycles een gaap opwekken, dan is er iets goed misgegaan."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.