Let Me In (2011)

Moord en brand werd er geschreeuwd. Waarom moet Hollywood zich met zijn gretige handjes nu weer vergrijpen aan het fantastische Zweedse vampierdrama Let the Right One in? Het antwoord daarop is natuurlijk heel simpel, Amerikanen houden niet van gekke talen en het lezen van ondertitels, maar ik moet toegeven dat ik ook wat twijfels had bij het nut van deze remake, het origineel is immers al geniaal. Regisseur Matt ‘Cloverfield‘ Reeves kreeg de haast onmogelijke taak om de sceptici de mond te snoeren.

De twaalfjarige Owen zit niet erg lekker in zijn vel, zijn ouders liggen in scheiding en zijn overbeschermende moeder is doorgeslagen in religieus fanatisme. Daarnaast wordt hij op school ook nog eens flink gepest door drie wel heel vervelende ettertjes. De schade varieert van blauwe plekken en schrammen tot diep in de naad getrokken wedgies. Auw. Zijn wereldje wordt flink op zijn kop gezet als er nieuwe mensen bij hem in het blok komen wonen. De ook ‘ongeveer’ twaalfjarige Abby ruikt een beetje vreemd en loopt op blote voeten door de sneeuw, maar afgezien van dat bloeit er langzaam een in verliefdheid uitmondende vriendschap tussen de twee zonderlinge tieners op. Klein maartje. Owen weet niet dat Abby een vampier is. Ze kan niet tegen daglicht, kan alleen ergens naar binnen als ze uitgenodigd wordt, en heeft bloed nodig om te overleven. De oudere man met wie ze samenwoont voorziet haar in deze behoefte,  maar door zijn slordige manier van moorden komt de politie steeds dichterbij.

Ik had het eigenlijk niet verwacht maar de remake komt akelig dicht bij het hoge niveau van het origineel. De prachtige winterse omgeving is naadloos verplaatst naar een al even guur en onvriendelijk jaren tachtig Amerika. Regisseur Reeves blijft heel dicht bij het origineel, alhoewel hij de film niet shot voor shot heeft nagemaakt. Waar Amerikaanse remakes vaak wat slapper en veiliger zijn in vergelijking met het origineel gaat Let Me In zelfs een tikkie bloederiger te werk ten opzichte van Let The Right One In.  Ook een prettig gegeven is dat de twee jonge hoofdrolspelers erg goed zijn gecast. Kodi Smith McPhee (The Road) zet Owen goed neer als de slungelige en ongemakkelijke tiener die zich wanhopig vastklampt aan zijn buurmeisje. Chloe Moretz (Kick Ass) oogt misschien iets minder onwerelds dan haar Zweedse evenknie, maar zet Abby ook fantastisch neer als de stokoude maar eeuwig twaalfjarige vampier. Ook de bijrollen zijn goed bezet met Richard Jenkins in de rol van Abby’s moordende voogd als een van de hoogtepunten.

Natuurlijk kun je blijven zeuren over het feit dat het origineel er eerder was en dús beter is. Ik durf alleen wel te beweren dat als ik Let Me In eerder had gezien dan Let The Right One In, ik waarschijnlijk de voorkeur zou geven aan de Amerikaanse versie. Het is heiligschennis, ik weet het, maar het is gewoon een heel goede film geworden.


"Als ik Let Me In eerder zou hebben gezien dan Let The Right One In zou ik waarschijnlijk de voorkeur geven aan de Amerikaanse versie."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.