Devil (2010)

Soms helpt het om met lage verwachtingen een film in te gaan, en wanneer het stigma “from the mind of M. Night Shyamalan”  ergens aan kleeft dalen de verwachtingen zienderogen. Devil is namelijk het eerste deel van zijn The Night Chronicles.

Devil gaat over vijf mensen die vast zitten in een lift, een van hen is echter de duivel zelve in vermomming. Eens in de zoveel tijd komt de gevallen engel namelijk hoogstpersoonlijk vanuit zijn comfortabele hel om een paar stervelingen die het verdienen het leven zuur te maken. Terwijl de hulpdiensten onder leiding van de getroubleerde detective Bowden toekijken, valt het ene na het andere slachtoffer.

De eerste helft van Devil is nog best mysterieus en spannend, maar zodra een beetje duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit zakt de spanningsboog als een slappe soufflée in elkaar. De hand van M. Night is duidelijk merkbaar in de onderliggende thema’s die wel vaker in zijn werk opduiken zoals geloof, hoop en vergeving. Allemaal leuk en aardig, maar als spannende film werkt het gewoon niet. Er is weer een Shyamaliaanse plottwist aanwezig die de hoofdpersonen netjes met elkaar verbindt, maar impact heeft het niet. Niet zo slecht als The Last Airbender, maar het stemt weinig hoopvol voor de komende Night Chronicles-delen.


"Zodra een beetje duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit zakt de spanningsboog als een slappe soufflée in elkaar."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.