The A-Team (2010)

Als kind was ik fan. Megafan. Ik spaarde de plaatjes, ik had posters en wilde het liefst net zoveel kettingen om mijn nek als B.A. Klein detail: de serie had ik zelf nog nooit gezien aangezien mijn moeder het véuls te gewelddadig vond voor mijn tere kinderzieltje. Pogingen om uit te te leggen dat de kogels nooit menselijk vlees raakten waren bij mijn onverbiddelijke moeder altijd gedoemd te mislukken. Nee is nee.

Een klein traumaatje dus. Gelukkig had ik genoeg tokkie-vriendjes wiens ouders het pedagogisch gezien nooit zo nauw namen met dat soort dingen. Ze aten ook elke dag patat dus foute tv-series kijken was ook geen probleem. Zo kreeg ik toch mijn fix. Dat de serie de rest van mijn leven tot in den treure herhaald zou worden wist ik niet, de verboden vrucht was toen nog zoet.

Misschien dat daarom mijn verwachtingen over de remake niet bijzonder hoog waren. Wél leuke acteurs en een regisseur die anderhalf geslaagde film op zijn cv heeft (alhoewel ik Smokin’ Aces stiekem wel een guilty pleasure mag noemen). De film vertelt het verhaal over hoe de vier bij elkaar zijn gekomen en waarom ze op de vlucht voor de autoriteiten zijn. Faceman Begins dus. Gaap.

Maar driewerf hoera! Regisseur Joe Carnahan en zijn vier hoofdrolspelers weten heel goed met wat voor materiaal ze aan het spelen zijn. Geen Starsky & Hutch-achtige parodie maar een naar het nu gebrachte hommage. De toon is lekker luchtig en de film scheurt van de ene belachelijke actie naar de andere. Het A-Team zelf dan: Liam Neeson is een badass Hannibal die al sigaarkauwend zijn plannetjes uitdoktert. Bradley Cooper kan bij mij na The Hangover weinig meer fout doen en is ook hier weer de charmante hufter die net iets teveel tijd in de sportschool heeft doorgebracht. Ook de twee relatieve nieuwkomers Sharlto Copley (District 9) en Quinton ‘Rampage’ Jackson (slaat normaalgesproken mensen tot pulp in een kooi) zijn goed op hun plek. Rampage is geen topacteur maar weet B.A. zowaar nog wat diepte mee te geven. Al is hij geen Mr. T., die had het te druk met kookproducten aanprijzen op TellSell.

Natuurlijk zijn er ook wat kanttekeningetjes, de film ontspoort op het einde in een over the top cgi-spektakel en kent de nodige cliché’s, maar is ondanks deze smetjes nog steeds very much vermakelijk. Kom maar op met deel twee dus!


"Gelukkig had ik genoeg tokkie-vriendjes wiens ouders het pedagogisch gezien nooit zo nauw namen met dat soort dingen. Ze aten ook elke dag patat dus foute tv-series kijken was ook geen probleem."

Eén gedachte over “The A-Team (2010)

  • juli 2, 2010 om 12:56
    Permalink

    Toe maar, maar liefst vier hele Seagals. Misschien moet ik deze film ooit ook maar eens een kans geven… De teaser die ik heb gezien ging al ernstig over de top en bevatten teveel CGI naar mij smaak (ben überhaupt al geen fan van al die computer animatie tegenwoordig).

    Ik had ook veel liever gezien dat het een losstaande actie film was geworden met hier en daar een kleine verwijzing naar the A-team. Nu vrees ik dat ze alles waar de oude serie voor stond hebben bezoedelt. Maar daar zal ik vanzelf nog wat achter komen wanneer het lot bepaald dat ik hem te zien krijg. Want uit mezelf gaat het er niet van komen weet ik nu al.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.