Prince of Persia: The Sands of Time

Prince of Persia is nu al de meest succesvolle gameverfilming ooit, maar aan de kwaliteit van de film ligt dat echt niet. De Disney-marketingmachine heeft zijn werk goed gedaan met al meer dan 300 miljoen dollar wereldwijde opbrengst als resultaat.

Het kijken naar de film is voor iemand met mijn oog-handcoördinatie ongeveer even frustrerend als het spelen van de spellen zelf;  daar ga ik weer, lazer weer ergens vanaf en hop op de spiesen en Game Over…  Het grootste euvel is de totale miscasting van eigenlijk alle hoofdrolspelers. Jake Gyllenhaal als titelheld Dastan is wel leuk opgepompt en doet dapper zijn best om zoveel mogelijk op zijn stuntdouble te lijken, maar een actieheld is hij met zijn lodderogen totaal niet. Ook Bond-girl Gemma Arterton is nogal verdwaald als love-interest/prinses/tough girl die als doel lijkt te hebben zo irritant mogelijk te praten. Heel vervelend. Alleen Alfred Molina lijkt lol te hebben in zijn rol als louche handelaar, maar deze is weer duidelijk gebaseerd op Johnny Depps Jack Sparrow, maar dan dikker. Beetje jammer.

Het verhaaltje zelf laat ook flink te wensen over met cliché geneuzel over broederschap, verraad en van de geforceerde romance tussen Dastan en de prinses passen er wel tachtig in een dozijn. Als de ontknoping van de film dan ook nog verzandt in een rommelig staaltje terug-in-de-tijd-reizen-en-hé-alles-is-weer-goed kan er maar één conclusie getrokken worden. Deze parkourprins mag gewoon in zijn game blijven.


"Bond-girl Gemma Arterton is nogal verdwaald als love-interest/prinses/tough girl die als doel lijkt te hebben zo irritant mogelijk te praten. Heel vervelend."

6 gedachten over “Prince of Persia: The Sands of Time

  • juni 29, 2010 om 17:02
    Permalink

    jeej! crap corner! wanneer komt review van Human Centipede?

    Beantwoorden
  • juni 29, 2010 om 19:11
    Permalink

    hmm moet ik hem toch maar gaan kijken, alleen al om te zien of ik het wel met je eens ben. maar nu eerst kick-ass even checken.

    Beantwoorden
  • juli 1, 2010 om 00:08
    Permalink

    Helemaal mee eens. Wat een zeurfilm is dit. Je sleept je van ongeinspireerd wapengekletter naar de volgende inwisselbare knokpartij en wordt ondertussen lastig gevallen met een verhaaltje waarin elk genrecliché routineus wordt afgevinkt: love interest, check. Poging tot humor, check. Verraad, check. Happy ending, check. Gaaaaap, check.

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.